اگر زورت بخر نمیرسد، پالانش را بزن

اگر نمیتوانی پوتین را تنبیه کنی، دوستانش را بکوب!

داستانی شگفت آوراست؛ چه درسهای پر ارزشی در تاریخ کشور باستانی ما وجود دارد که برایگان در دسترس ما قرار دارد. ای کاش پندی از آنها میگرفتیم.   میگویند مرد دهقانی از شهر به ده خود برمیگشت و باری را که از شهر برای مصرف خریده بود بر پشت خرش داشت. در میان راه حادثه ای رخ میدهد و خر، رم میکند و بار از پشتش میافتد و زیان بسیار برای مرد دهقان ببار میاورد. مرد دهقان با عصبانی بسیار میخواهد که خر را تنبیه کند ولی در میابد که آن تونایی را در خود نمیبیند، بناچار با چماق خویش بزدن پالان مشغول میشود. در این میانه رهگذری میرسد و از اینکار دهقان بشگفتی میافتد و میپرسد “اینکار تو چه معنی دارد؟”  مرد دهقان در پاسخ آنچه که روی داده بود بیان کرده و اضافه میکند که از آنجاییکه نمیتوانست خر را تنبیه کند، بهترین راه را در تنبیه پالان او دید 

دولت آمریکا هیچ وقت نتوانست روسیه را بشناسد، چه در هنگام تزاری و چه در دوره کمونیستی و چه امروز. این عدم شناسایی برای آمریکا مشکلات بزرگی در طول زمان ایجاد کرد. در موقع جنگ دوم جهانی فقط دو نفر به اصطلاح  صاحب نظر در کارهای روسیه در دولت آمریکا بودند که میتوانستند به پرزیدنت کمک کنند. یکی “جوزف داویس^[1]” بود و دیگری “ویلیام بولت^[2]” . از این دو نفر، داویس حتی نمیتوانست یک کلمه روسی حرف بزند و یا بفهمد. و بولت به علت اختلاف با سامنر ولز^[3] (معاون وزارت امور خارجه آمریکا) از دایره اداری خارج شده بود 

  در سال ۱۹۴۳ پس از پایان کنفرانس تهران^[4]، روزولت، رییس جمهور وقت آمریکا از عدم اطلاع خود در باره روسها با وزیر کارش فرانسیس پرکینز^[5] سخن میگوید: ^[6]“مایل بودم که شخصی مرا در باره روسها مطلع کند. من یک روسی خوب را از بد نمیتوانم تشخیص بدهم…. آنطوری که میتوانم یک ایتالیایی خوب و بد را از هم تمیز دهم، دلم میخواست که میتوانستم تحقیقی در این باره بکنم. فرانسیس میتوانی در این موضوع بمن کمک کنی.^[7]؟”

دول غرب برای انتقام از کار وحشیانه پوتین، دیکتاتور روسیه، در حمله به کشور مستقل اوکراین، اعلام داشتند که روسیه را زیر تحریم سیاسی و اقتصادی قرار میدهند و افراد متمول روسی از این تحریم مستثنی نخواهند بود و برای نشان دادن این قدرت اموال بسیاری از متمولین و احتمالا دوستان پوتین را در دور و کنار دنیا توقیف نمودند، حسابهای بانکی، کشتی های شخصی و اموالی چون کلوپ های ورزشی را از دستشان گرفتند 

آیا دول غرب، پالان را بجای خر گرفتند؟  اما شاید قضیه بدین سادگی نباشد، امکان دارد که برهانی در چنین کاری باشد. ولی مثل اینکه فراموش نموده اند که اینکار ها بقول معروف “برای فاطی تنبان نمیشود.” بارها گفته ام و باز تکرار میکنم که “روسها جز “زور” هیچ چیزی دیگر را نمیفهمند. اجازه دهید که چند نکته کوچکی را در باره “تحریم” مورد بررسی قرار دهیم. کار تحریم تازگی ندارد، شاید آغاز آن بنحوی از انحاء آن به سده های پیش میرسد 

تحریم دارای شاخه های مختلف و ممکن است 

سیاسی، اقتصادی، ارتشی،  ورزشی ومحیطی باشند که توسط دول مختلف و یا تشکیلاتی با سازمان های چند جانبه برای نگهداری صلح بین المللی، ثبوت حقوق اجتماعی و دفاع از تهدید به گروه کوچک انجام گیرد. اما آنچه را که اغلب فراموش میشود این است در سطوح بین المللی، تحریم فقط میتواند از جانب سازمان ملل انجام یابد. مطابق فصل هفتم  منشور سازمان ملل،  تنها شورای امنیت است که میتواند دستور عمل تحریف را صادر کند (ماده ۴۱)

ضبط و تصرف دارایی های ملل کوچک در کشورهای بزرگ، باعث گرفتاری زیادی برای دول و مردم كشورهایی میشود که سرمایه آنان در بانک ها و یا تشکیلات دول بزرگ جای دارند و پیوسته در معرض خطر از دست دادن آن سرمایه ها به دیگران هستند. هم اکنون میلیارد ها دلار از پول مردم ایران که توسط اعضاء دولت و یا وابستگان آنان دزیده شده و در بانک های خارج هستند، مشمول این قانون میشوند. دیدیم که دولت های فرانسه و انگلیس و شاید آمریکا و المان اموال برخی از شهروندان روسیه را ضبط نموده اند. از روی چه قانون و تا چه موقع و چگونگی بازدهی آن سرمایه ها به صاحبان آنها چگونه خواهد بود هیچ آگاهی در دست نیست. 

بصورت مثال: اکنون اموال ملت ایران که در خارج در زیر چنگال بیگانگان است مورد بررسی قرار دهیم‌

مجموع اموال ضبط شد ایران در خارج:‌ برطبق آگاهی از سرویس دفتر کنگره آمریکا، بین ۱۰۰ تا ۱۲۰ بیلیون دلار است. صورت حساب کنگره آمریکا در ژانویه  سال   ذخیره اموال ایران را بغیر از آمریکا، ۲۰۲۱ بدین روی بود: 

سپرده های مالی ایران در کشور های دیگر

کشور	کره جنوبی	عراق	چین	ژاپن	لوکزامبورگ
سپرده دلاری	هفت بلیون	شش بلیون	بیست بلیون	یک بلیون و نیم	یک و شش دهم بلیون

باید تاکید شود که این ارقام ربطی به پول های دزدی  شده توسط بزرگان  این زمان ایران که در بانک های خارج گذاشته اند ندارد. مانند میلیاردها دلار که در بانکهای کانادا قرار دارند و دولت کانادا، با آگاهی از ریشه این ثروت ها خموشی اختیار کرده است. بدین معنی کانادا به بهشت دزدان ایرانی مبدل شده است 

دولت آمریکا تا آنجا که میتوانم اظهار نظر کنم تنها دولتی است که پول ملل دیگر را بعناوین مختلف و مشکوک  و با ایجاد قانون های تازه وبا یاری از دستگاه های قانونی و دادگاه^[8] “سوپریم کورت”، به مدعیان متخلف میدهد. در این باره اقلا دو مثال بسیار روشن موجود است

۱- شکایت دبورا پیترسن^[9] بر علیه دولت ایران و بانک مرکزی ایران: که دولت ایران بوسیله کمک به تروریستهای لبنان باعث کشته شدن برادرش شد. وی از دادگاه خواست که از پول دولت ایران در بانک مرکزی نیویورک تاوان کار دولت ایران را بدهند. در دادگاه های نخستین رای به سود او صادر شد. کار به بالا کشید و آنجاییکه اشکال های قانونی در میان آمد، در سال ۲۰۱۲،  کنگره آمریکا تصمیم میگیرد که پول شکایت کنندگان را باید هر چه زودتر به آنان تسلیم کنند وبرای پیشگیری از عقب افتادن کار ها، قانونی میگذراند که به امضای رییس جمهور میرسد؛ قانونی بنام “محدود کردن قدرت تهدیدی ایران^[10]” را تصویب نمود که. بسرعت به تصویب مجلس سنا نیز رسید و توسط پرزیدنت اوباما امضا گردید. این قانون بطور کامل دست بانک مرکزی ایران را در برابر شاکیان بست. بالاخره بانک تصمیم میگیرد که شکایت را به دادگاه عالی آمریکا بنماید. متاسفانه دادگاه هفت به دو، بسود شاکیان رای داد. دو نفر مخالف آقای “جان رابرتس^[11]” و “خانم سونیا سوتومایر^[12]” بودند. آقای رابرتس در ردیه خود نوشت که “تصمیم کنگره آمریکا در وضع قانون، غیر قانونی بوده است.” بطور کلی در حدود  سه و هشت بلیون دلار از پول ملت ایران را به شاکیان میدهند. چه تجارت پر سودی 

قضیه دوم مربوط میشود به آقای رابرت لوینسن^[13] که احتمالا زندانی دولت ایران بود و ناپدید شد و او را از جمله کشتگان دانستند. خواهرش به دادگاه شکایت نمود که دولت ایران باید خسارت کشتن او را بدهد. وی از دادگاه آمریکا تقاضا نمود که از پول دولت ایران در این کشور، خسارت لازم به وی داده شود. آقای لوینسن نخست در ” اداره بررسی داروهای آمریکا” از ۱۹۷۰- ۱۹۷۶کار میکرد وسپس ماموریت اف. بی. آی را داشت از ۱۹۷۶-۱۹۹۸ و از قرار معلوم در ماه مارچ ۲۰۰۷ وارد جزیره کیش ایران میشود، که از آن موقع دیگر خبری از وی نشد و در آن هنگام مامور سی. آی. ا. بود.  دستگاه  سی. آی. ا. مبلغ ۲.۵ ملیون دلار به خانواده او داد که از شکایت و دادگاهی کردن موضوع نا پدید شدن او جلوگیری بعمل آید. در اکتبر پنجم ۲۰۲۰ دادگاه فدرال آمریکا رای داد که موجودی های ملت ایران در این کشور مبلغ ۱.۴ بلیون دلار بعنوان خسارت به خانواده او داده شود. “تجارت بسیار خوبی و بی درد سری برای برخی از هم میهنان آمریکایی ما.” آیا این پول ها به ملتی تعلق ندارد که توسط دولت های پیشین آمریکا بدین سیه روزی افتاده است؟ 

اگر ما بتوانیم از چنین برهان هایی بسود خود استفاده کنیم، میبایست دولت امریکا را برای کارهای ۱۹۵۳ و ایجاد کودتا بدادگاه بکشیم، باید دولت آمریکارا در ۱۹۷۸-۷۹ برای آوردن جانیانی چون خمینی  به میز محاکمه بیاوریم. باید دولت آمریکا را در جنگ بین عراق و ایران که مواد شیمیایی برای کشتن ایرانیان به دولت صدام میداد بعنوان جنایت بر علیه بشریت دادگاهی کنیم. آیا امکان چنین کار هایی برای ایران وجود دارد؟ البته که خیر. بقول فیلسوف و شاعر و نویسنده فرانسوی سده هفدهم، لافونتن^[14] در داستان “گرگ و گوساله” با زبانی شیرین چنین واقعاتی را برای ما روشن میکند که ” برهان آنکس که قوی تر است هممیشه بهترین

برهان ها خواهد بود”د

اکنون میتوانید درک کنید که چرا مبحث تحریم و ضبط اموال مردم دنیا در کشور های توانا برای من اینقدر غیر قابل پذیرش میباشند. آیا این امرممالک غربی در کار پوتین دارای ارزشی میباشد؟ آیا پوتین وقعی به این نکات میگذارد؟ به دید من خیر، حتی با ضربه اقتصادی که به کشورش وارد شده و میشود. دید پوتین اضافه کردن وسعت خاک روسیه و منظم کردن کشور های دوره کمونیستی به روسیه امروزی میباشد  

دیروز خبر گزاری بی.بی.سی. گزارش داد که نخست وزیر انگلیس در نگارشی در “تلگراف” اظهار داشته است که دول غرب اشتباهی بزرگ در هنگام جنگ کریمه نموده اند. البته در آن هنگام اشکال عمده در باره نیاز به فرآورده های نفتی روسیه توسط غرب بوده است. روزنامه های دیگر انگلیسی بمانند “دیلی-تلگراف” نیز این موضوع را مورد بررسی قرار داده اند. تبریک به جناب آقای نخست وزیر، آنچه را که افرادی چون من دهه ها بود که میگفتیم، جناب ایشان آنرا تازه درک کردند. حالا چه میخواهند بکنید؟.

اگر دول غرب بر این باور استوارند که با تحریم میتوانند مقصود نظر خود را انجام دهند، و اگر واقعا در این امر صمیمی هستند، پس چرا پیشنهاد نمیکنند که روسیه را به علت کار نابجایش،  از تمام سازمان های بین المللی اخراج نمایند: بمانند سازمان ملل و تمام انشعابات آن مثل سازمان امنیت و غیره. چرا تمام این دول تصمیم نمیگیرند که رابطه سیاسی خود را با یک دولت متجاوز قطع نمایند و سفارت های خود را در آنکشور ببندند و سفرای روس را راهی روسیه کنند. شکی در آن نیست که در چنین صورتی، پوتین تاملی بیشتر در باره حمله به دیگر  کشور ها خواهد نمود  

---

^[1] – Joseph Davis.

^[2] – William Bullitt.

^[3] – Sumner Welles, Under Secretary of State (1936-1943)

^[4] – Tehran Conference Nov. 28-Dec.1, 1943. 

^[5] – Frances Perkins, Secretary of Labor (1933-1945). 

^[6] – E. Eubank; Summit at Tehran, 1985, 235

^[7] – H. Guilak; Fire Beneath the Ashes, 2011, p. 283

^[8] – Supreme Court.

^[9] – Deborah Peterson.

^[10] – Iran Threat Reduction and Syrian Human Rights Act of 2012. 

^[11] – John Roberts, Chief Justice, Supreme Court.

^[12] – Sonia Sotomyer, Supreme Court Justice. 

^[13] – Robert Levinson. 

^[14] – Jean de la Fontaine (1621-1695), Le Loup et L’Angneau.

^[15] – La Raison du plus fort est toujours la meilleure, ( the reason of he who is the strongest is always the best of the reasons.)